Dagboek

Aantal berichten: 6
Ga naar:   

1 jaar

12 september 2017
Dagboek 12 september 2017 Lieve michael Vandaag 1 jaar geleden stond alles stil, en storte onze wereld in. Jou mooie hartje klonk niet meer. Het werd heel stil alles werd leeg, je zat nog in mama der buik maar bewoog niet meer. De hele dag voelde ik je niet meer bewegen en smiddags kwam de verloskundige om je hartje te zoeken maar het bleef stil. In het ziekhuis kregen we meteen een echo en ik zag de plek waar normaal jou mooie hartje knipperde maar het bleef nog steeds stil. Bijna 34 weken was je in mijn buik gegroeid tot een mooi prachtig zo goed als voldragen en klaar mannetje. Alles erop en eraan, een flinke bos haar en hele lange beentjes. Je was voor je leeftijd al een grote knul van 48cm. Vandaag een jaar geleden hoorde we dat onze grote trots onze zoon niet meer leefde. En dat doet pijn zo ontzettend veel pijn en verdriet. Want je bent nog bij ons maar bij ons houden mochten we je niet. Onze handen werden leeg na je een week bij ons te mogen houden. We moesten je laten gaan, maar hebben je zeker niet los gelaten je bent altijd bij ons in ons hart. We missen je hier maar hebben je dichtbij. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk of over je praat want ik praat graag over je omdat je onze grote trots bent ons mannetje. Je zal nooit vergeten worden ook niet als straks over een paar dagen je kleine zusje word geboren want die zal nooit jou plaats in nemen ze komt erbij en zeker niet in de plaats van jou. Mama was heel bang in het begin dat ze niet van 2 kinderen tegelijk kon houden maar nu al voel ik dat er genoeg plek is voor alle 2 en jij zeker geen plaats hoeft te maken voor je zusje ze past er gewoon bij. Lieve michael morgen ben je jarig en daar wil ik een speciale dag van maken want dat verdien je lieve schat. Alleen red mama het niet meer veel te ondernemen maar volgend jaar beloof ik je gaan we echt iets doen. We houden heel veel van je en missen je nog elke dag. Liefs jou trotse mam en pap.
 

Pauline

13 september 2017 12:18:02
Lieve familie,

Sterkte vandaag. Het zal zeker een hele moeilijke dag worden. En het zullen ook zeker verwarrende dagen worden, als je straks bent bevallen van Michaels zusje. Ik wens jullie heel veel sterkte en wens jullie heel veel geluk toe.

Liefs Pauline

je bent weer thuis.

21 oktober 2016
lieve michael gister hebben we je as opgehaald bij het crematorium. het is heel erg fijn dat je weer thuis bent bij ons. tegelijkertijd is het ook heel vreemd. mama weet dat ze je as op ging halen, maar toch wilde ik dat ik jou op zou halen in je mandje zodat ik je nog vast kon houden. het is zo moeilijk te bevatten dat je nu as bent. we hebben je in het potje gedaan en op je mooie plekje neer gezet. ook hebben we as in mama der hangertje gedaan en in me ring. nu heb ik je altijd bij me waar dan ook. wat is het moeilijk om verder te gaan zonder jou. ik mis je zo erg!

Mijn brief voor jou lieverd

13 oktober 2016
Lieve Michael

Mijn zoon, mijn leven,
waar ben je nou gebleven?
Mama worden werd me gegeven,
Mama zijn mag ik met jou niet beleven.
Deze pijn zal die ooit vergaan?
Waarom moest jij nou bij ons weg gaan?
Wat een knap ventje, wie had dat gedacht,
toch zullen we nooit weten hoe mooi je lacht.
Papa en mama zijn trots op wie je bent,
onze knappe mooie vent.
papa heeft ook zo veel verdriet en pijn,
want zijn trots zijn kleine vriend zal niet bij hem zijn.
Kyra en Elsa hebben het ook zo zwaar,
hun maatje is nu niet daar.
In ons hart zul je altijd blijven,
niemand kan je daar ooit weg krijgen.
Jouw leven werd ons niet gegeven,
maar onze liefde voor jou blijven we je altijd geven.
Me kleine vriend waar ben je nou?
papa en mama houden heel erg veel van jou.


1 maand later

13 oktober 2016
Lieve Michael

Vandaag is het 1 maand nadat je bent geboren.
Je zou dus nu 1 maand oud geweest zijn.
Zo raar want je geplande geboorten dag moet nog komen, dat zou 26-10-2016 zijn geweest.
Heb steeds het gevoel en idee dat je nog in me buik zit, maar dan voel ik en is me buik niet zo dik als dat hij was en weet ik weer dat je er echt niet in zit.
Me hoofd houd me steeds voor de gek dat het lijkt alsof het wel zo is, heel raar en bijzonder dat dit gebeurt.
Elke dag kom ik even in je kamertje kijken of alles nog zelfde is, en stiekem hopende dat je er bent, maar helaas is dan nog steeds de nachtmerrie waar, want je bent er niet meer, en zal er ook niet meer zijn.
Het is soms zo moeilijk te bevatten dat het allemaal echt gebeurt is.
Dat we dit echt hebben meegemaakt dat je bent overleden en daarna geboren en daarna gecremeerd. 
Het is AL weer een maand geleden dat je bent geboren de tijd gaat zo ontzettend snel, maar dat komt denk ik ook omdat die week zo dicht op je netvlies staat en je het eigenlijk dagelijks her beleefd. 
En we de draad ook weer aan het oppakken zijn, want je moet toch gewoon verder.
Maar het is NOG maar 1 maand geleden dat je bent overleden, dat is natuurlijk nog maar heel kort voor zn groot en intens verlies en verdriet.
Ik heb vaak als het even weer niet gaat het idee hup je moet door kom op niet huilen door, maar dan besef ik ineens weer dat je nog maar 1 maand geleden bent geboren en het helemaal niet raar is dat ik nog zn verdriet en pijn heb.
Soms ben ik met iets bezig en denk ik ineens waar ben ik mee bezig, ik wil weer naar huis en bij jou spulletjes zijn.
Ik heb al een hele mooie ketting gekocht waar een beetje van jou as in kan, zodat ik je altijd bij me heb.
Ben zo erg opzoek geweest naar tastbare dingen, ik wou je bij me hebben maar besef nu dat dat niet kan.
Enige wat we van je hebben zijn je foto's en spulletjes die we al voor je hadden gekocht omdat je geboren zou worden.
20-10-2016 mogen we eindelijk je as ophalen en ben je toch weer beetje bij ons op die manier.
Papa en ik zijn van plan lekker even weg te gaan met de hondjes, even er tussen uit.
ene kant heel fijn even lekker weg van alles maar andere kant ook dubbel, want hier thuis zijn alle herrineringen van jou, maar ik kan niet altijd thuis blijven.



 

 

De zwaarste week uit ons leven

11 oktober 2016
Alles begon toen ik zondag 11-09-2016 Michael minder tot bijna niet meer voelde bewegen in me buik.
Maandag loop van de middag begon ik me toch wel zorgen te maken dat ik hem nog steeds niet had gevoelt die dag.
De verloskundige kwam bij ons thuis om het hartje van Michael te luisteren.
Ze zette het apparaat op me buik en na een paar seconde had ze nog steeds zn hartje niet gevonden, ze bleef zeker wel ruim 5 minuten zoeken en praten.
De angst begon behoorlijk in te slaan bij mij maar ik probeerde rustig te blijven.
De verloskundige zei "we gaan richting het ziekenhuis voor een echo" en we gingen meteen die kant op nadat ik thuis al wat tranen heb laten rollen van angst.
Bij het ziekenhuis aangekomen waren we direct aan de beurt en kwam de gynaecoloog om een echo te maken.
De eerste paar seconde keek ik mee op het scherm, maar ik zag al dat waar niets bewoog daar zn hartje zat en er was niets te zien wat bewoog, toen draaide ik me hoofd om en wist ik al genoeg en een paar tellen later werd het bevestigd de gynaecoloog zei "nee dit is niet goed zn hartje doet het niet meer" 
Robert kwam direct bij mij zitten we begonnen beide hard te huilen.
Je voelt op zn moment helemaal niks meer alles word uit je gezogen je bent leeg.
Zn intens verdriet is niet te beschrijven.
Toen kwam het volgende we moesten onze ouders bellen, die kwamen meteen naar ons toe in het ziekenhuis.
Na dat onze ouders er waren mochten we naar huis, want er was nog niet zeker hoe ik moest gaan bevallen.
Die nacht was een hel, ik had steeds harde buiken en had het idee dat ik hem voelde bewegen zodra ik me omdraaide, hij bewoog natuurlijk ook maar niet zelf hij zat in het vruchtwater dus draaide met het water en mijn bewegingen mee,
Dit was echt niet te doen voor mij, ik wou hem zo snel mogelijk uit me buik.
De volgende dag dinsdag 13-09-2016 zouden we om 10:00 uur weer in het ziekenhuis zijn om te overleggen hoe nu verder alles te doen, en we hebben besloten om een keizersnee te nemen.
Om 15:31 uur is Michael geboren.
Voor de operatie word gevraagd of je hem wil zien en of je wil dat er foto's gemaakt worden..... wij wisten echt op geen van die vragen antwoord.
Je weet pas wat je allemaal wil als je hem ziet en vast houd toen kwam alles boven.
Het moment dat we hem zagen waren we verliefd wat een knap ventje.
De verpleegkundige van het ziekenhuis was zo lief om alles met haar eigen mobiel vast te leggen zodat we wel foto's hadden van zn geboorte, en achteraf zijn we daar zo ontzettend blij mee.
Toen begon de train te  gaan en moesten we van alles gaan regelen.
Er komt zoveel op je af.
Na 2 dagen in het ziekenhuis mochten we gelukkig naar huis, en hebben we Michael op zn kamertje gezet bij allemaal knuffels.
Het was heel fijn om hem thuis te hebben, en zelf ook weer thuis te zijn.
We hebben 2 honden onze moppies en die voelde het ook allemaal heel goed aan dat er wat aan de hand was.
Ze kwamen nadat we ze hadden snuffelen aan Michael niet meer uit zn kamertje ze bleven steeds bij hem, zo mooi om te zien ook wel erg verdrietig meteen want hun maatje is er nu ook niet.
De dagen gingen snel voorbij.
Zaterdag 17-09-2016 hebben we thuis de condoleance gehouden, het was heel erg druk en heel mooi.
Mensen konden boven bij Michael afscheid van hem nemen.
Ik bleef beneden op een bed, had het erg zwaar lichamelijk maar ook geestelijk dus bleef groots van de middag liggen.
We hebben gevraagd of mensen een witte roos wouden mee nemen voor Michael en dat waren er behoorlijk veel einde van de dag.
Bij zn geboorten/overlijdens kaart hadden we een klein kaartje gestopt die mensen aan de roos konden binden en daar iets op konden schrijven.
Dit is zn fijne tastbare herinnering nu, plus alle gewone rouw kaarten die we van iedereen hebben gehad en van zoveel mensen die je amper kent eigenlijk, zo ontzettend mooi en fijn. 
Zondag 18-09-2016 waren Robert en ik alleen thuis met de honden, de andere dagen was er altijd wel iemand van de familie over de vloer om ons te steunen en dingen voor ons te regelen.
Zondag wouden we even een dagje alleen ook omdat we heel erg moe waren van alle emoties en alles wat gebeurt was en nog moest gebeuren.
Die dag was heel fijn, we hebben fijn met elkaar gepraat en gehuild en hebben Michael nog even bij ons in bed gehad die ochtend,
 De volgende dag maandag 19-09-2016 was de dag dat we Michael echt moeten gaan wegbrengen en afscheid moesten nemen.
Dit was een behoorlijk zware dag en taak om dit te gaan doen,
Toen ik wakker werd had ik nog heel erg het gevoel dat ik hem vast moest houden en nog even bij me moest hebben, en dit heb ik dan ook gedaan en dat was heel erg fijn.
Thuis heeft de familie afscheid van hem genomen, en hebben we zijn mandje dicht gemaakt,
Toen we buiten kwamen om de auto in te gaan hing de hele straat vol met vlagen half stok, dit was zn mooi en lief gebaar van alle buren zo fijn.
Robert hielt Michael in zn mandje vast in de auto en ik zat naast hun, dit was ook heel mooi dat we hem bij ons hadden ipv in een andere auto.
Onze familie ging met ons mee naar het crematorium, 
Daar aangekomen was een heel mooi plekje voor hem gemaakt waar zn mandje nog even kon staan.
We hebben met zn alle nog een paar minuten daar gestaan en gehuild.
Daarna werd het tijd Michael echt weg te brengen, Robert en ik hebben hem samen het laagste stukje naar de deur voor de crematie ruimte gebracht, en daar nog even zn mandje open gemaakt om hem een laagste kus te kunnen geven, en nog wat dingen tegen hem te zeggen.
Dit was het alle zwaarte, maar ook heel erg mooi.
We hebben nog samen met de familie wat gedronken daar, en zijn toen weer terug naar huis gegaan.
In de auto was een mooi liedje te horen toen we het terrein af reden.
We hadden zelf niet voor muziek gekozen, maar dit was voor ons een teken dat Michael zelf een liedje had uit gekozen heel bijzonder moment was het.